De Praktijk van Trekproeven: Casestudy Rotterdamse Kademuur

Een gedetailleerde analyse van een recent uitgevoerde reeks trekproeven op stalen ankerstangen in een kritieke kademuur in de Rotterdamse haven, inclusief de gevolgen voor het onderhoudsplan.

Projectcontext en Uitdaging

De onderzochte kademuur, daterend uit de jaren 70, vertoonde visueel beperkte tekenen van achteruitgang. Echter, de eigenaar wilde op basis van data, niet op visuele inspectie alleen, een risicogestuurd vervangingsplan opstellen. De primaire vraag was: wat is de actuele draagkracht van de bestaande verankering en hoe verhoudt zich dit tot de ontwerpbelasting?

Voor dit project selecteerden we representatieve ankerlocaties op basis van een voorafgaande ultrasonische screening. Deze niet-destructieve methode gaf een eerste indicatie van mogelijke corrosiedikteverlies. Vervolgens werden op drie kritieke punten destructieve trekproeven uitgevoerd conform CUR-aanbeveling 166.

Uitvoering en Meetresultaten

De trekproeven werden uitgevoerd met een geijkte hydraulische cilinder. De belasting werd stapsgewijs opgevoerd terwijl de verlenging van de staaf en de kracht continu werden gemeten. De resultaten toonden een opvallend patroon:

• Anker 1 bereikte de vloeigrens bij 87% van de theoretische ontwerpbelasting.
• Anker 2 vertoonde een lineair elastisch gedrag tot 95%, gevolgd door een plotselinge breuk.
• Anker 3 presteerde boven verwachting, met een breukbelasting op 102% van de ontwerpwaarde.

De combinatie met de ultrasoon data maakte duidelijk dat de variatie sterk correleerde met lokale verschillen in de grondwaterstand en zuurstofbeschikbaarheid, factoren die de corrosiesnelheid beïnvloeden.

Conclusie en Aanbevelingen

De studie bevestigde dat de gemiddelde reststerkte van het ankersysteem voldoende was voor de huidige belastingen. Echter, de spreiding in de resultaten – met name de zwakke prestatie van Anker 1 – onderstreepte het belang van een statistische benadering en het niet vertrouwen op gemiddelden alleen.

Ons advies aan de opdrachtgever was tweeledig: een gefaseerde vervanging van de 20% minst presterende ankers binnen 5 jaar, gekoppeld aan een jaarlijkse monitoring van de corrosiesnelheid via ultrasoon onderzoek op vaste meetpunten. Deze aanpak optimaliseert de levensduur van de constructie tegen minimale levenscycluskosten.